"Mama, jouw kusjes zijn vies"

Gepubliceerd op 5 mei 2022 om 11:53

Mijn heerlijke lieve zoon van 4 jaar wil pertinent niet door mij gekust worden. Hij vindt mijn kusjes vies want ze zijn nat. En nee, dit is geen fase. Het duurt namelijk al een jaar of twee. En dat vind ik vreselijk want hij is zo 'adorable' , hij heeft van die heerlijke mollige kuswangen en zijn haren ruiken zó heerlijk. Ze zijn zó uitnodigend om te kussen. 

Niet bepaald het plaatje dat je hebt als je in verwachting bent

Dit accepteren, is nogal een proces geweest waarbij ik uitgenodigd werd om te onderzoeken wat ik kon leren van zijn afwijzing. Want een afwijzing dat was het. Tenminste zo vόelde het. Iedere keer als ik hem kuste of wilde kussen, begon hij keihard te schreeuwen en mij van zich af te duwen. Niet bepaald het beeld wat je hebt, als je in verwachting bent. Dan heb je toch vooral het plaatje in je hoofd van een kind dat zich laat overladen met kussen door zijn mama.

Neem het toch niet persoonlijk

"Neem het niet persoonlijk", zei mijn man. "Ja hallo, hoe kan ik dit nou niet persoonlijk nemen, want hij wil wél door jou gekust worden!" riep ik terug. Een hele tijd lang, nam ik het dus wél persoonlijk. Ik voelde de afwijzing, terwijl ik keer op keer probeerde om hem tόch te kussen. Ik bleef hopen, hij bleef stug volhouden. En dus besloot ik op een dag om het niet als een persoonlijke afwijzing te nemen. Gewoon als experiment. Om te kijken wat ik kon ontdekken.

De ouder afwijzen is geen doel op zich

Ik herinnerde mezelf aan een aantal uitgangspunten die ik  in mijn werk toepas als ik samen met de ouder naar het "probleem"gedrag van het kind kijk. Namelijk:

- een kind is oneindig loyaal naar zijn ouders, de liefde is eindeloos.

- een kind vertoont lastig of moeilijk gedrag niét om een ouder te pesten (of af te wijzen), dat is wellicht een bijkomstigheid maar het is nooit een doel op zich. Er zit altijd een positieve motivatie achter gedrag. Altijd. Vaak is dat aandacht, al dan niet op een negatieve manier gekregen. Aandacht is aandacht, in de ogen van een kind.

- kinderen weten onbewust waar de pijnpunten van de ouder zitten en nodigen de ouder onbewust uit om deze te helen.

Verbinden door te stoeien en lol te maken

"Waarom wil ik hem eigenlijk kussen?" vroeg ik mij af. Om mijn liefde te uiten, om me met hem te verbinden, was het antwoord. Kan ik ook op een andere manier mijn liefde uiten en met hem verbinden? Ik probeerde het uit en ging doen wat mijn man al lang begrepen had: stoeien, grapjes maken, kietelen, over de grond rollen, mijn zoon aan het lachen maken. Ik grapte dat zijn billen zijn wangen zijn, en zijn wangen zijn billen. Hij schaterde het uit. Ik ontdekte dat dit zijn manier van verbinden is. Ik ontdekte dat dit zijn taal is om te verbinden en dat ik die kon leren. 

"Laat maar los mama"

Mijn zoon nodigt mij op deze manier uit om meer lol te maken, fysieker te zijn, los te laten, te lachen, te dollen en te stoeien. Het allemaal niet zo serieus te nemen. Hij nodigt mij uit om meer aanwezig te zijn in mijn lijf, en minder in mijn hoofd. Hij nodigt mij uit om meer aanwezig te zijn in het 'Nu".  Net een kleine Boeddha toch, die zoon van mij. 

Ben jij ook benieuwd wat je kan leren van het "probleem"gedrag van je kind? 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.