In de uitdaging met je kind, ligt een levensles voor jou verborgen

Gepubliceerd op 18 januari 2022 om 11:40

Weer naar school gaan, levert mijn kleuter veel spanning op.

Vorige week gingen mijn kinderen, net als de rest van Nederland, weer naar school. Hallejulia, handen vrij! Wat ik even over het hoofd had gezien was dat dit best weer veel en spannend zou zijn voor onze gevoelige kleuter. Bij het avondeten kreeg hij dan ook een fikse huilbui en woede-uitbarsting. En bij het afronden van het bedtijdverhaaltje herhaald dit zich omdat hij er maar niet uitkwam op welke pagina het oortje gevouwen moest worden.

Mijn kleuter is mijn leermeester: neem het allemaal niet zo persoonlijk.

Mijn kleine kleuter is mijn leermeester in het bijbrengen van de les: "neem het allemaal niet zo persoonlijk". Hij daagt mij uit "te blijven" in mijn "volwassen ik" in plaats van te vluchten naar kinderlijk slachtofferschap, onzekerheid en twijfel. Hij neemt geen genoegen met sussende, oppervlakkige woorden die gevoed worden door mijn paniekreactie en met de overtuiging 'ik moet dit oplossen, ik moet hem zo snel mogelijk kalmeren". Hij prikt hier dwars doorheen en hij wijst me dan keihard af: wordt fysiek met slaan en schoppen. Hij daagt mij hiermee uit dieper te zakken, om met volle overtuiging en zelfverzekerdheid aanwezig te blijven. 

Opstellingen leren je: Wat is hier werkelijk aan de hand?

Inmiddels heb ik geleerd van deze lessen en kan ik erop terugkijken. Oppervlakkig gezien was er dus sprake van een klein jongetje met hele krachtige woede-uitbarstingen vanaf peuter leeftijd. Hij liet zich niet benaderen door mij, schreeuwde dat ik weg moest gaan, schopte en sloeg mij. Heel wat keren heb ik met mijn handen in mijn haar gezeten. Boosheid, frustratie, onmacht: ze gierden door mijn lijf.  Ik ben meerdere keren weg gelopen uit de situatie, heb met de deuren geslagen, heb gegromd, gezucht, gestampt, mijn kaken verkrampt en vuisten gebald. "Wat is hier aan de hand?" , vroeg ik mij af, "Wat is hier werkelijk aan de hand?"

Door middel van opstellingen en gesprekken met mijn collega Willemijn Thiel ontdekte ik welke les mijn zoon mij komt brengen. Hij leert mij aanwezig te blijven en het niet persoonlijk te nemen. Omdat hij mij ten diepste aanvoelt, omdat hij geen genoegen neemt met oppervlakkig "nep". 

Hij viel snikkend in slaap, in mijn armen.

Vorige week was er een doorbraak in mijn leerproces. Het gebeurde tijdens de woede-aanval om het oortje in het voorleesboek. Ik nam afstand van de situatie, door hem te laten gaan en me te focussen op objecten in de kamer om me heen. Ik verlegde mijn focus en breidde die uit naar de kamer. Ik visualiseerde dat we samen midden in een groot meer zaten. Zijn geventileerde spanning veroorzaakte grote golven op het water, zoals stenen die in het water plonsen dat doen. Ik bleef aanwezig en bood hem veiligheid. Ik liet hem begaan; ik liet hem huilen om "het oortje". 

 

Ik nam het niet persoonlijk.

Ik hoefde niets op te lossen

Ik kon aanwezig blijven, hem veiligheid bieden.

En toen viel hij snikkend in slaap, in mijn armen.

Ben jij ook nieuwsgierig wat jij kan leren van de uitdaging met je kind?

Doe dan mee aan de workshop "Opstellingen met ouders" op 6 februari in Hilversum!

  • Je wordt je bewust van de onderliggende oorzaken van de uitdagingen die je tegenkomt.

  • We gaan ontdekken wat jouw kind daarover aan jou laat zien.

  • Je krijgt inzicht in jouw aandeel in jullie dynamiek.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.