Waarom je het ene kind voortrekt en de effecten daarvan

Gepubliceerd op 21 oktober 2021 om 10:18

De droom... of was het een nachtmerrie?

Mijn zoontje werd vanochtend overstuur en huilend wakker. Toen ik bij hem kwam, wilde hij niet door mij getroost worden en riep dat ik weg moest gaan. Hij bleef maar schreewen, maar ik mocht hem niet benaderen. Dit frustreerde mij enorm en geirriteerd liep ik weg. "Zoek het dan maar zelf uit als je mij niet moet", dacht ik. Dit was namelijk niet de eerste keer dat hij mij niet wil als hij verdrietig is. Hij wil dan vooral papa. Enorm machteloos voelt dat.

je ene kind voortrekken

Als ik niet lekker in mijn vel zit, voel ik mij afgewezen.

Als ik me veerkrachtig voel, kan ik door zijn afwijzing heen kijken en trek ik het me niet persoonlijk aan. Ik weet: er is meer aan de hand: hij wil iets duidelijk maken met zijn gedrag. Wat er precies aan de hand is, is soms moeilijk te achterhalen maar vandaag kreeg ik wel een heel duidelijke aanwijzing. 

Het was inmiddels een uur later, dochter (die het geschreeuw van haar broertje ook gehoord had) en ik zaten aan het ontbijt, toen papa met zoonlief beneden kwam. Hij kroop bij mij op schoot en ik vroeg hem: wat was er nou aan de hand? Met de opwinding nog in zijn stem, vertelde hij dat hij had gedroomd dat zijn zus een hele berg popcorn van mij had gekregen en hij maar 1 popcorntje, en dat hij daar natuurlijk erg verdrietig over was. Ik begreep nu waarom hij niet wilde dat ik hem troostte.

Ik trek mijn dochter soms (onbewust) voor.

Ons onderbewuste praat met ons in beelden, via projecties en dromen, bedacht ik me daar aan de keukentafel. Ik ging na welk gevoel er uit zijn popcorn-droom sprak, wat was de symboliek? Je hoeft geen dromen-analyst te zijn om deze droom te kunnen duiden: mijn zoon voelt zich achtergesteld ten opzichte van zijn grote zus. En dus, riep ik mijzelf naar de beklaagdenbank en vroeg me af: klopt het dat ik zijn zus voortrek? Het eerlijke antwoord was: Ja. En stiekem wist ik dit al, maar ik kwam er steeds mee weg.

Ja, zijn zus krijgt vaker haar zin, zij mag meestal kiezen welk filmpje ze samen kijken, mag als eerste dit of dat. Niet omdat ik haar leuker vind of meer van haar houd. Maar omdat ze veel harder roept én omdat ik gevoeliger ben voor haar stemming als ze niet krijgt wat ze wil. Iets in mij wordt dan meer geraakt. Het is voor mijzelf dus comfortabeler om haar d'r zin te geven. 

De droom van mijn zoon liet mij inzien hoe dit overkomt op hem.

Natuurlijk heeft mijn zoon geen weet van mijn innerlijke struggels die aanslaan op een ontevreden dochter. en dat hij op zo een moment gewoon veel makkelijker is dan zij. Het enige wat hij ziet en voelt is: ik krijg minder vaak mijn zin dan zij of: zij krijgt vaker haar zin dan ik.

We weten uit de psychologie wat er vervolgens gebeurt in het kinderbrein: een kind maakt er zijn eigen verhaal van. We zijn als kind eindeloos loyaal naar onze ouders toe en betrekken pijnlijke situaties op onszelf: we nemen de schuld op ons. Hieruit ontstaan valse overtuigingen die we een levenslang met ons meedragen totdat we ze (als volwassenen) ontmantelen. Overtuigingen zoals: ik ben minder belangrijk, ik mag er niet zijn, ik doe het niet goed etc. Wie kent ze niet?

Jullie zijn allemaal even belangrijk en ik wil dat jullie dit voelen.

Dit inzicht voltrok zich nog voor 9 uur in de ochtend en ik besloot om hier direct verandering in te brengen. En tada, ik kreeg meteen een kans om het toe te passen. Er was een nieuwe pot appelstroop en beiden wilden ze de eerste klodder uit de gladde appelstroop-zee. En ja hoor, ik merkte mijn neiging om mijn dochter haar zin te geven, maar ik hield me in. "Je broertje mag de eerste klodder", zei ik resoluut.

Gepikeerd vertrok ze naar boven. Ze leek jaloers. Ik liet haar begaan en vroeg haar broertje om ook een boterham voor zijn zus te smeren. Na een paar minuten liep ik naar boven en legde haar zijn Popcorn-droom uit en wat deze droom ons vertelde. Ik besloot met: "Jullie zijn allemaal even belangrijk en ik wil dat jullie dat voelen". Dat begreep ze, als de beste. 

Trek jij je ene kind meer voor dan je andere kind?

Of geef je je ene kind sneller zijn zin?

Waar heeft dit mee te maken? Wat wordt geraakt in jou?

Probeert je andere kind aan jou duidelijk te maken dat hij/zij dit merkt en zich achtergesteld voelt?

Kan je hiermee bepaald gedrag verklaren?

Ben je bereid om je eigen struggels aan te gaan om zo je kinderen gelijk te kunnen behandelen?

Kom je er zelf niet uit? Je hoeft dit niet alleen te doen. Ik voel en kijk graag met jou mee tijdens een Inzicht-sessie.

Mijn naam is Anna en samen ontdekken we het verhaal achter de uitdaging die jij met je kind hebt. Inzicht en bewustwording is de eerste stap naar diepgaande verandering. 

 

Ik kijk er naar uit je te ontmoeten. Liefs,


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Laura
een maand geleden

Het is soms een hele uitdaging om als volwassene te begrijpen hoe iets kleins voor een kinderbrein zo'n drama kan veroorzaken. Zo was bij mijn bonusdochter (8) en nichtje (5) de simpele afwezigheid van een tweede wc-rol om hetzelfde te knutselen voor mijn nichtje de aanleiding van de grootste huilbui van de logeerpartij laatst. Je probeert te redeneren vanuit je eigen logica (Je hoeft niet altijd precies alles te hebben wat het andere kind ook heeft, het is maar een wc-rol en je kunt iets anders pakken) maar ik ben nu toch wel benieuwd welke behoefte hier achter school. Boeiend stukje!

Anna de Graaf van Waveren
een maand geleden

Hoi Laura, dankjewel voor je reactie. Er kunnen verschillende behoeftes achter schuilen, vanuit hier kan ik dat niet inschatten en zou ik meer over de context moeten weten. Ik kan enkele mogelijkheden noemen die vaker voorkomen, Soms is het een manier voor kinderen om te ontladen: er is opgebouwde spanning en door middel van iets onbenulligs wordt dit ontladen. Het kan ook zijn dat zij haar plek aan het onderzoeken is in een andere sociale samenstelling en op zoek is naar bevestiging: wat is haar plek ten opzichte van het nichtje, ten opzichte van jou, is haar plek veilig, hoort ze er nog bij nu haar nichtje er ook is? Je komt er soms niet achter wat het is, maar wat sowieso helpt is je er bewust van zijn dat het waarschijnlijk niet gaat om die wc-rol. Daar doorheen kijken en ruimte geven aan haar emoties en de huilbui, niet direct het proberen op te losse en op haar in praten maar stil vallen, een knuffel geven zonder woorden, of haar juist even alleen laten uitrazen, geeft lucht. Haar emoties erkennen zonder het wc-rol probleem groter te maken, maar objectief te benoemen wat er gebeurt. Heel vaak, is het dan gewoon goed zonder dat je het probleem echt opgelost hebt (naar de winkel gerend bent voor een pak wc-papier ;-)) en komen er alternatieve oplossingen vanuit het kind zelf.

Jeanie Overduin
een maand geleden

Annie zo knap hoe je zo eerlijk naar jezelf durft en kan kijken. 🖤🖤🖤

Anna de Graaf van Waveren
een maand geleden

dankjewel liefste vriendin!