Omgaan met schuldgevoel als ouder

Gepubliceerd op 5 oktober 2021 om 09:44

Als mijn dochter boos is, is ze goed boos. Haar ogen spuwen vuur, haar gelaatstrekken verharden en haar lichaam is een brok vurige energie. En als ze boos is, is ze lang boos. Ze is niet vatbaar voor een grapje, een gekke bek om haar aan het lachen te maken. Een tijdje terug kon ik dat maar moeilijk aanzien. Het raakte mij. Ik vond er wat van, het mocht er niet zijn. Ik vond het haar lelijk staan, die boosheid. Totdat ik, als donderslag bij heldere hemel, zag: DIT BEN IK. IK BEN PRECIES ZO ALS IK BOOS BEN. Dat kwam even hard binnen. Mehhhhh..... Eerst kwam de schok, en toen plopte daar "Schuldgevoel' naar boven: "dit had ik haar voorgeleefd, het is mijn schuld dat ze zo doet, ik heb haar niet geleerd hoe je op een gezonde manier boosheid uit."

Hoe bewuster je bent, hoe schuldiger je je kunt voelen

Schuldgevoel, iedere ouder heeft er last van. "Had ik maar"..., "Geef ik ze wel genoeg aandacht "Doe ik het wel goed'. Bewust ouderschap is prachtig maar er zit een keerzijde aan: Hoe bewuster je je bent van jezelf en je eigen aandeel, hoe schuldiger je je kunt voelen over wat er allemaal mis gaat in je opvoeding. En oeiioeiioe, wat kan schuldgevoel ondragelijk pijnlijk zijn. Het kan je volledig in beslag nemen. Zo ook mij nadat ik ingezien had dat mijn dochter mij nadoet als ze boos is. Ik voelde me schuldig omdat ik zelf altijd zo vreselijk intens en lang boos kan zijn. Het is namelijk geen constructieve en gezonde manier van boos zijn die ik daarmee laat zien.

Schuldig voelen als ouder

Schuldgevoel maakt je dader en slachtoffer tegelijk

Snakkend naar verlossing, sloeg ik er de Emotie-encyclopedie van Vera Helleman op na. Daar staat: "Schuldgevoel vertelt je, dat je jezelf dader en slachtoffer hebt gemaakt van het leed van een ander". Het is de schorpioen die in zijn eigen staart bijt. In het geval van mij en mijn dochter: "Oh wat heb ik haar aangedaan" en: "ohhh wat zielig voor mij dat ik haar dat heb aangedaan." Zie je hoe paradoxaal dit is? En zie je dat het hier in werkelijkheid om mijn eigen leed gaat en niet om dat van mijn kind? En zie je hoe ik mijzelf hierin klem zet en steeds maar in cirkels blijf ronddolen, steeds meer afgescheiden van mijn dochter en haar belang? Mijn dochter heeft werkelijk niets aan mijn schuldgevoel . Maar hoe ermee te stoppen en wat dan wel?

Het dragen van je schuldgevoel maakt het letterlijk "dragelijker"

Ik stuurde mijn goede en wijze vriendin Willemijn een spraakberichtje en deelde mijn zorgen. Zij kwam met de verlossing: "Je moet het gaan uithouden Anna, je moet het gaan dragen". Ze had gelijk. Het is voor werkelijk alle partijen goed als je onder ogen gaat zien dat je je kind sowieso gaat "beschadigen" of op zijn minst "niet zo constructief gaat vormen". Je zal het nooit 100% goed doen en als je het beter had gekund, dan had je het wel gedaan.

Schuld nemen bevrijdt je van slachtofferschap

Uithouden en dragen dus. Hoe doe je dat? Allereerst door volmondig JA te zeggen tegen hoe het is gegaan. "Ja, ik ben geen goed voorbeeld geweest in hoe je gezonde boosheid laat zien. Ja, ik heb mijn eigen innerlijke frustraties uitgeleefd in de boosheid naar mijn kind." Door JA te zeggen, neem je je schuld, zoals Els Steijn in het boek De Fontein zegt. En poeh zeg, dat geeft je toch een ademruimte. Juist het dragen van schuld, bevrijdt je van schuldgevoel. Dat komt doordat je je bevrijdt van het slachtofferschap. Dit proces is echter niet alleen bevrijdend, het is ook pijnlijk en verdrietig. En precies dat zul je moeten "Uithouden". Dat betekent dat je bij de pijn en het verdriet aanwezig blijft. Hoe moeilijk dit ook is: doe dit voor je kind. 

Uithouden totdat je jezelf kunt vergeven

Met het accepteren en erkennen van hoe het is gegaan, komt niet alleen verdriet maar kun je zelfs gaan rouwen. Rouwen om hoe je het graag had willen doen als ouder, maar dat het niet is gelukt. Rouwen om wat je had willen geven, maar waar je niet toe in staat was. Want ondanks al je goede voornemens (wie kent ze niet), het is niet gelukt om het zo perfect te doen zoals je had gewild. En in dit proces van rouw, ontstaat mildheid en vergeving. Niet alleen naar jezelf maar ook naar je eigen ouders. Daarmee heel je je eigen kindpijn én de relatie met zowel je eigen ouders als je kind.

En daar aangekomen, kwam ik weer uit bij waar het schuldgevoel begon: het oordeel over de boosheid van mijn dochter. Of, want dat was me inmiddels wel duidelijk, het oordeel over de boosheid van mijzelf. Ook daar is mildheid en ruimte ontstaan. Het mag er nu gewoon zijn, zoals het is. 

Kom je er zelf niet uit? Ik kijk en voel met alle liefde met je mee.

Je bent meer dan welkom in mijn praktijk of tijdens een online sessie. 

 

Harte Groet, 

Ik herinner het me nog goed..... Ik was gevlucht uit de kamer van mijn toen 2 jarige dochter die een hysterische huilbui had. Ik stond inmiddels op de overloop om haar én mij te beschermen tegen een onredelijke woede uitbarsting van mij. Met mijn handen over mijn oren probeerde ik mijn boosheid om haar boosheid te verbijten, niet wetend hoe ik om moest gaan met alle heftige emoties van haar én van mij.

En ineens drong daar op die overloop de werkelijkheid tot mij door: "Verdorie, mijn dochter van 2 is mijn spiegel, glashelder en keihard! Zij spiegelt mijn boosheid! Maar wacht even, daar heeft niemand mij voor gewaarschuwd, dat had ik niet gelezen in de boekjes voor zwangere vrouwen! Hoezo niet?" Lees verder over mij.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.