Geen roze wolk - een blog over postnatale klachten

Gepubliceerd op 20 september 2022 om 11:15

Al in eerdere blogs heb ik geschreven dat mijn wolkje niet knalroze was toen ik moeder werd. In deze blog wil ik daar meer over vertellen. Iets wat ik erg spannend vind want het is zo persoonlijk en zo kwetsbaar. En ik merk dat er toch nog, ondanks al mijn "werk" schaamte op zit. Maar ik vind het belangrijker om bij te dragen aan openheid over dit thema zodat we er meer over gaan praten en het makkelijker wordt om hulp te vragen voor jonge moeders die zich eenzaam en onzeker voelen. Want zo voelde ik mij tijdens de eerste maanden als moeder.

Wat nou als ik niet genoeg van mijn kind kan houden?

Al tijdens mijn zwangerschap voelde ik de angst: "Wat nou als ik niet genoeg voor mijn kind voel, wat nou als ik niet genoeg van haar kan houden? Wat dan? Wat gebeurt er dan?" Die onzekerheid hield mij bezig maar ik uitte deze niet. Tijdens de consulten bij de verloskundige viel mij op: er werd niet gesproken of gevraagd naar de emotionele veranderingen die een zwangerschap en een aankomend moederschap teweeg kan brengen. Er werd niet één keer gevraagd: "Hoe voel je je in emotioneel opzicht?"  Ik dacht dat ik alleen maar blij moest zijn en bleef rondlopen met mijn onzekerheid.

Moeder worden: ik wist niet wat mij overkwam

Zwanger zijn, vond ik-ondanks mijn onzekerheid- heerlijk. Ik genoot van de versmoltenheid met mijn baby, zo nabij, zo intiem. Ik genoot van de aandacht die een vrouw krijgt bij haar eerste zwangerschap. De geboorte verliep uitstekend. Maar toen onze dochter geboren werd, schrok ik. Ik schrok van mijn fysieke reactie op haar luide gehuil. Ik schrok van alle emoties en gevoelens die door mijn lichaam gierden. Er kwam een soort paniek over mij heen: "ik moet mijn hele leven voor dit wezentje zorgen." Die gedachte beangstigde mij en als ik eerlijk ben, wilde ik echt op de vlucht slaan. Daarbij kwam nog dat ik mijn dikke buik miste, ik vond het vreselijk dat mijn baby niet meer in mij zat. En ik dacht dat er iets goed mis was met mij dat ik dit zo voelde. Later las ik in een boek van Riekje Boswijk-Hummel dat ik in een rouwproces zat omdat ik die éénheid met mijn baby miste. Heel normaal en niets mis mee, maar niemand praat erover of vraagt ernaar. 

Wilskracht in plaats van verliefdheid als drijvende kracht

En nu weet ik wel dat veel- of misschien wel alle- ouders heftige gevoelens ervaren rondom de geboorte van hun eerste kind. Maar dan is er als tegenhanger die roze wolk van verliefdheid. Alleen die bleef dus grotendeels uit bij mij. Het was zeker geen donkergrijze wolk, maar een grijze wolk met toefjes roze. Ik denk dat die gevoelens van verliefdheid de grote drijfveer zijn achter al het werk dat je als jonge ouder verricht. Als je een open hart hebt naar je kind komt er een stroom van liefde op gang en dat geeft héél veel energie. Doordat ik voor een groot deel deze gevoelens miste, deed ik veel van de verzorging op wilskracht. En dat putte mij uit. 

Ik voelde mij eenzaam en onzeker als jonge moeder

Radeloos zocht ik naar herkenning bij andere jonge moeders: vonden zij het ook zo zwaar? Op social media las en zag ik alleen maar verliefde moeders, ik herkende mezelf er totaal niet in. Ik voelde me eenzaam en ik had het gevoel dat ik faalde. Ik voelde me schuldig en schaamde mij. Allemaal gevoelens die mijn grijze wolkje steeds donkerder maakten.

Je eigen kind adopteren: een proces van hechten

Paulien Kuipers van Stichting Kinderleven spreekt over "Je eigen kind adopteren". Zij legt uit: bij de geboorte van je kind, krijg je "een" kind, in de periode na de geboorte wordt het "jouw kind". Hoe snel en goed dit proces verloopt, is afhankelijk van de hechting tussen moeder en kind. Hechting vormt zich als de moeder adequaat kan reageren op de behoeftes van het kind. Kan de moeder troost bieden aan het kind als het huilt? Is het gevoelig voor de signalen die het kind geeft? Maar wat nou als je dit als moeder zelf niet kan omdat je het niet geleerd hebt? Ik raakte in paniek als mijn kind huilde, ik wilde vluchten. Ik werd vaak boos en gefrustreerd als het huilen maar door bleef gaan. Ik moest mezelf vaak dwingen om te blijven en niet weg te rennen. Maar waar ik nog wel het meeste mee zat: ik vond het moeilijk om van mijn kind te houden. Het ging gewoon niet vanzelf. Precies waarvoor ik bang geweest was. Intuitief had ik aangevoeld dat dit een probleem zou worden.

Een pasgeboren baby vraagt om een open hart van de ouder

Riekje Boswijk-Hummel schreef het prachtige boek De geboorte van moeder en kind. Pas toen ik dit boek las begreep ik wat er gebeurd was tijdens mijn eerste maanden als moeder. Voor een uitgebreide uitleg verwijs ik graag naar haar boek. In het kort komt het hier op neer: een kind dat geboren wordt, doet een direct beroep op het hart van de ouder. Er moet zo snel mogelijk een stroom van liefde op gang komen tussen ouder en kind zodat het kind verzekerd is van basale levensbehoeften: verzorging en liefde. Als je echter een grotendeels afgesloten hart hebt, gaat dit proces niet zonder slag of stoot. Door het openen van je hart, worden ook alle onverwerkte en opgeslagen emoties die je zo zorgvuldig weg gestopt hebt, belicht en worden deze zichtbaar en voelbaar. Oude pijn, frustraties en boosheid komen aan het licht. Er komt dus nogal een groot persoonlijk proces op gang naast alle uitdagingen die de geboorte van je kind met zich meebrengt.

Je innerlijke kind wordt wakker bij de geboorte van je echte kind

In hetzelfde boek las ik over het innerlijke kind dat eens echt goed wakker wordt op het moment dat je een baby krijgt. Hoe meer onvervulde behoeften jouw innerlijke kind heeft, des te lastigere vind je het om te zorgen voor je echte kind. Je echte kind doet een appel op iets wat je eerst nog binnen je zelf moet zien te veroveren. Mijn innerlijke kind had nogal een grote behoefte aan erkenning en liefde. Nu pas begrijp ik waarom ik het lastig vond om van mijn echte kind te houden. Mijn innerlijke kind vroeg zelf nog om deze liefde en verzorging.Hierdoor koste de verzorging van mijn echte kind mij zo veel energie. 

Ik zal er zijn als ze verhaal komt halen, met een open hart

Met de geboorte van mijn kind, kwam ook mijn persoonlijke proces goed op gang en werd ik letterlijk gedwongen om oude pijn te onderzoeken en aan te kijken. Vluchten kon niet meer: dat zou betekenen dat ik mijn kind en partner in de steek zou laten en dat wilde ik zeker niet. Spijtig genoeg heb ik dit proces niet doorlopen vóór de geboorte van mijn dochter waardoor ik niet helemaal beschikbaar voor haar was tijdens haar eerste maanden. Ze zal ongetwijfeld tekort gekomen zijn en geleden hebben onder de mijn struggels als moeder. Anderzijds heb ik een diep vertrouwen dat dit háár pad moet zijn. Aan schuldgevoel heeft ze al helemaal niets, dat maakt mij alleen maar minder beschikbaar. Ik zal er voor haar zijn tegen de tijd dat ze verhaal komt halen: met een open hart vervuld van liefde voor mijn dochter.


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.