9-jaars fase: pubert mijn kind?!

Gepubliceerd op 15 september 2022 om 14:37

Rond 9 jaar vindt er een belangrijke verandering plaats bij kinderen. De antroposofen noemen het "de val uit het paradijs". Deze fase wordt vaak verward met de pubertijd. Echter heeft het niets met puberen te maken. Gek genoeg is deze fase niet erg bekend onder ouders, wat jammer is want het leidt tot onbegrip. Wat houdt deze fase in en hoe kan je ermee omgaan? Dat wil je in dit blog graag vertellen. 

De fase duur van circa 7 tot 11 jaar

Heftige emoties, boosheid, huilen, vooral als ze iets heel oneerlijk vindt en zich onbegrepen voelt. Woedend de trap opstampen en in haar kamer lopen tieren als een wilde stier. Onze dochter zit er momenteel middenin. Ze is 8 jaar en sinds circa een jaar zijn er duidelijke veranderingen zichtbaar. Dat maakt de naam van deze fase meteen verwarrend, de veranderingen treden zo ongeveer vanaf het zevende jaar op en kunnen duren tot het elfde jaar. 

De val uit het paradijs

Ofwel het ontwaken in de 'echte' wereld. Wat wordt daarmee bedoeld? Kinderen tot 7 jaar bevinden zich in een paradijselijke sprookjeswereld. Het is de fantasiewereld waarin alles mogelijk is, en niets onmogelijk. Sinterklaas die over de daken rijdt en bij alle kinderen cadeaus brengt, kabouters die in het bos rondlopen, de fascinatie voor eenhoorns, ze horen allemaal in deze wereld thuis. Het is een paradijselijke plek waarin het kind zich één voelt met alles en iedereen om zich heen. 

Oorzaak: de ontwikkeling van de hersenen

Deze fase heeft nog niets met een verandering in hormonen te maken maar met een verandering in de hersenen. Door deze verandering ervaren kinderen meer en meer een gevoel van afgescheiden zijn, en ervaren zij zichzelf steeds meer als een individu dat los staat van de rest. Hierdoor worden ze geconfronteerd met hoe zij zich relateren tot anderen: leeftijdsgenootjes, de ouders, broertjes en zusjes. Dit kan tot uiting komen in uitdagend en brutaal gedrag naar jou als ouders: je kind onderzoekt hiermee positie ten opzichte van jou. Bij de groep willen horen, gedoe met vriendjes, pestgedrag, onzekerheid over uiterlijk en kleding, horen hier ook bij. Ook krijgen zij een realistischer besef van onderwerpen zoals de dood, de eigen ouders (het blijken ook mensen te zijn), wereldproblematiek. Vragen die op kunnen komen zijn: als mij ouders dood gaan wat gebeurt er dan met mij? Wat gebeurt er als je dood gaat? 

Zelfstandig zijn en toch nabijheid zoeken leidt tot intense emoties

Wat deze fase zo verwarrend maakt voor zowel kinderen als ouders, is de tegenstrijdigheid die ervaren wordt. Aan de ene kant willen ze zelfstandiger worden en aan de andere kant zoeken zij nabijheid en troost juist omdat het ontwaken in de echte wereld behoorlijk shockerend kan zijn. Het ervaren van de afgescheidenheid brengt een stortvloed aan gevoelens zoals eenzaamheid en onzekerheid met zich mee. Kinderen in deze fase staan letterlijk met één been nog in de sprookjeswereld en met het andere in de grote-mensen-wereld. Dit is ook te zien aan hun spel dat verandert. Zo vindt mijn dochter het heerlijk om met haar jongere buurmeisje op te gaan in fantasiespel, en op het andere moment is het allemaal 'erg kinderachtig'. 

Bied troost en nabijheid

Hoe kun je hier als ouders mee omgaan? Allereerst door je bewust te worden door welke veranderingen je kind heengaat en te weten dat dit bij de ontwikkeling van je kind hoort. Maar ook: realiseer je dat jij niets hoeft te veranderen aan de emoties van je kind. Het is een normale en gezonde ontwikkeling. Vervolgens is het vrij simpel: laat emoties er zijn en bied naar behoefte nabijheid en troost. Wees de veilige haven voor je kind: aan jou is niets veranderd, jij bent nog steeds dezelfde. Wat ik zelf bijvoorbeeld doe als mijn dochter razend in haar bed ligt te tieren: ik laat haar een tijdje begaan zodat zij haar emoties kan ventileren. Vervolgens ga ik naar haar toe en neem haar bij me, omarm en knuffel ik haar. Daarbij stel ik geen vragen, ik laat haar gewoon zijn. Ik hoop dat ze op deze manier ervaart dat haar emoties er mogen zijn en dat het dan nog steeds veilig is. 

Begrip en grenzen stellen

En natuurlijk, ook hier geldt: er zijn grenzen. Gedrag dat over fysieke grenzen gaat, schelden of dingen kapot maken. Daar mag je grenzen aanstellen. Geef je kind een alternatief om boosheid en frustratie te uiten. Dat kan vrij uitdagend zijn. Begrip tonen voor gevoelens, de wetenschap hebben dat dit een normale ontwikkeling is en zelf de rust bewaren, helpen daarbij. 

Lukt het niet om rustig te blijven? 

Denk je nu: lekker makkelijk, maar ik kan tijdens die buien echt niet rustig blijven en troost bieden! Grote kans dat er bij jou oude kindstukken geraakt worden. Als dat gebeurt, zijn er in feite twee kinderen die van streek zijn in het spel. Dat helpt de situatie natuurlijk niet mee. Door meer inzicht te krijgen in deze kindstukken en je hier bewust van te worden, leer je om steeds meer vanuit de volwassen ouder naar je kind reageren. Oudercoaching kan hier een mooi middel in zijn. 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.